|
ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΥΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΓΗ
Λοιπόν ο άγγελος κατέβηκε στη γη
Τον είδα που έβγαινε απ'το κίτρινο ταξί
Τον αναγνώρισα απ΄το βήμα -περπατούσα
Κι απ'την όψη- τον κοιτούσα-
άφωνη για μια στιγμή
Kαθώς οι άγγελοι δεν έρχονται συχνά
κι όποιος τους βλέπει δεν τους ξεχνάει μετά
Eτσι τον σκέφτηκα μετά από καιρό
τις μέρες που όλα ήτανε δύσκολα -κι εγώ
ήμουνα πάντοτε η ίδια
κι η πόλη κρύα το χειμώνα
το καλοκαίρι άδεια και ζεστή
Κάποιοι θνητοί δεν αισθανόντουσαν καλά
Παραμιλούσανε στο δρόμο φωναχτά
Γιατί οι άγγελοι δεν έρχονται συχνά
κι όποιος τους είδε δεν τους ξέχασε μετά
Όποιος τους είδε δεν τους ξέχασε μετά
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ
Όταν κάτι περιμένεις να γίνει
τότε περνάει έτσι ο καιρός
Τον χρόνο τον προφταίνουν εκείνοι
που δεν ψάχνουν γιατί και πως
Η ευτυχία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη
Όταν κάτι περιμένεις ν ΄ αλλάξει
καθισμένος αναπαυτικά
Οι εφιάλτες σου γίνονται πράξη
και το γνωρίζουν κάποιοι καλά
Η ιστορία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη
Μα η αλήθεια ταξιδεύει στο νότο
εκεί που ο ήλιος είναι ψηλά
Ο ουρανός είναι γαλάζιος εκεί κάτω
κι η φύση όμορφη , όπως παλιά
Κι όσοι κατάφεραν εκεί να φτάσουν
μπορούν να θυμηθούν και να ξεχάσουν
Ό,τι περίμεναν να έχει γίνει
ό,τι δεν άλλαξαν πάντως ποτέ
Το χρόνο προφτάσανε εκείνοι
που έλεγαν τώρα , που είπανε ναι
Η ιστορία είναι γραμμένη
κι η ευτυχία δεν περιμένει
Η ιστορία κι η ευτυχία έρχονται τώρα
ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΜΟΙΑΖΕΙ
Κι έτσι καθώς στεκόμουνα έξω από δω
είδα πως τίποτα με τίποτα δε μοιάζει
αφού η ζωή μπροστά στο άγνωστο διστάζει
φτιάχνει τραγούδια και τον έρωτα μοιράζει
Έτσι λοιπόν στεκόμουνα έξω από δω
κι είδα τη θάλασσα σαν όνειρο μπροστά μου
Γαλάζια θάλασσα κι αέρας στα μαλλιά μου
η μέρα όμορφη κι ανοίγω τα φτερά μου
Έτσι λοιπόν στεκόμουνα έξω από δω
κι είδα πως τίποτα με τίποτα δε μοιάζει
Ποιος είναι εκείνος που το μέλλον προδικάζει
ποιος είναι εκείνος που για μένα αποφασίζει
Πάλι η ζωή μπροστά στο άγνωστο διστάζει
φτιάχνει τραγούδια και τον έρωτα χαρίζει
μεταμφιέζεται και χρώματα αλλάζει
βλέπεις πως τίποτα με τίποτα δε μοιάζει
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ
Φεύγεις
το φθινόπωρο σε βρίσκει
μακριά απ΄ την Αττική
στο δρόμο για τη Σαλονίκη
Η Ελλάδα
είναι απέραντη τα βράδια
κι η ζωή σου μυστική
τώρα ζεις άλλη ζωή
Πρόσεξέ με
Ο,τι χρωστάς το ξεπληρώνεις
και το αντιμετωπίζεις μόνη
Μα όποιος νοιάζεται , αγαπάει
κι όποιος βιάζεται ξεχνάει
Χαμηλώνεις
τον τόνο της φωνής σου
και μου λες θα προσπαθήσεις
τη δύναμή σου να μετρήσεις
Θα ΄ναι οι μέρες
μικρές και παγωμένες
μα τα παιδικά όνειρά σου
ζωντανεύουνε μπροστά σου
Πρόσεξέ με
Ο,τι θέλεις θα το έχεις
μα στο δρόμο να προσέχεις
γιατί όποιος βιάζεται ξεχνάει
ό,τι αγάπησε και πάει
ΑΝΕΜΟΣ 1
Ταξίδεψα πολύ , είπες κάποια στιγμή
μέσα σε πόλεις και σε κύματα συγχρόνως
έκανα όνειρα έμαθα πράγματα
γνώρισα ανθρώπους που μας χώρισε ο χρόνος
Αυτή η ζωή που λες , μου έδωσε χαρές
και δεν μετάνιωσα για τίποτα ποτέ μου
μα ό,τι κι αν έζησα μου είπες μια φορά
είναι σαν σκόνη στο φύσημα του ανέμου
Τώρα οι ποιητές ζητάνε συμβουλές
αποθηκεύουν τα γραπτά τους σε δισκέττες
παλιοί κομμουνιστές αγγίζουν τις πληγές
κάνουν γκριμάτσες στα είδωλά τους στους καθρέφτες
Τώρα τα νέα παιδιά ανοίγουνε πανιά
με βαποράκια απομακρύνονται απ'το σπίτι
Πάνε στην αγορά , ζητάνε φάρμακα
κάνουν κυκλάκια στα παγκάκια με διαβήτη
Πάει πολύς καιρός μου είπες σοβαρός
που έπαψα να δίνω σημασία
το είπα και άλλοτε , κάποτε-κάποτε
δεν είμαι στη σκηνή μα στην πλατεία
Ευτυχισμένοι αυτοί που μένουν ζωντανοί
μετανιωμένοι οι χαμένοι του πολέμου
μα θα στο πω ξανά , θυμήσου το μετά
είμαστε σκόνη στο φύσημα του ανέμου
Τώρα χρηματιστές γίνονται εραστές
πουλάνε τις μετοχές τους σε κυρίες
αεροσυνοδοί κάνουν γυμναστική
στα αεροπλάνα στις αεροπειρατείες
Τώρα οι πολιτικοί διαλέγουν τη σιωπή
μιλάνε με νοήματα σε ανέργους
κι όταν αποσυρθούν για να ξεκουραστούν
μεταμορφώνονται σε φτερωτούς αγγέλους
ΕΡΩΤΑΣ , ΕΠΟΜΕΝΩΣ
Την πρώτη μέρα που σ'είδα σε αγάπησα
στην εκκλησία το βλέμμα σου αντάμωσα
και ήξερα από τότε πως ήσουνα για μένα
και ήξερα από πριν πως περίμενα εσένα
Την άλλη μέρα σε βρήκα και σου μίλησα
πως σε σκεφτόμουν για χάρη σου ξαγρύπνησα
Είπες πως ήσουν ξένος ,περαστικός φευγάτος
ο έρωτας επομένως θα'ταν μεγάλο λάθος
Μα δεν το ξέρεις η αγάπη το αύριο δεν κυττάει
κι όποιος διστάζει χάνει εκείνον που αγαπάει
και μένα δε με νοιάζει αν αύριο σαλπάρεις
ή αν θελήσεις ,φως μου, μαζί μου να με πάρεις
Ηταν Δευτέρα που έφυγες απ'το νησί
πάνε δυο μήνες που έχεις εξαφανιστεί
μα τόξερα από τότε πως ήσουνα για μένα
και ήξερα από πρίν πως περίμενα εσένα
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ
Σε είδα σε συνάντησα στην άκρη του γιαλού
την πρώτη μέρα του καλοκαιριού
Το βλέμμα σου μακριά , στο τέλος της γραμμής
εκεί που ενώνονταν ο ουρανός κι η γη
Σου άγγιξα τον ώμο , σου μίλησα σιγά
εγώ είμαι εκείνη που ήξερα καλά
πως είμαστε μικροί , πολύ μικροί για να ξεχνάμε
τις μέρες που μας φεύγουν και περνάνε
Τα δώρα της ζωής , αναλαμπές χαράς
κι αυτές πολύ μικρές να τις πετάς
Παλιές φωτογραφίες , κρυμμένες , φανερές
τις βλέπαμε μαζί πολλές φορές
Ήταν σα να μη μ' άκουσες , δεν έβγαλες μιλιά
εγώ είμαι εκείνη που ήξερα καλά
Το βλέμμα σου μακριά , στο τέλος της γραμμής
εκεί που ενώνονταν ο ουρανός κι η γη
HELLAS
Η Ελλάδα ψάχνει για αρχηγούς
κατεβαίνει στη πλατεία
πιάνει κουβέντα με τους περαστικούς
κάνει στα παιδιά παρέα
διηγείται ιστορίες της
η Ελλάδα είναι αρχαία
Η Ελλάδα φτιάχνει ήρωες
ήρωες που πολεμάνε
με σημαίες και με προσευχές
νεαροί απελευθερωτές
μια θυσία και μια ακόμη
για μια Ελλάδα που πληγώνει
Η Ελλάδα αντιστέκεται
σ' όλων των λογιών τα πάθη
για κάποιους είναι το επίκεντρο της γης
μεταξύ Δύσης κι Ανατολής
μια χώρα τίμια και φτωχή
η Ελλάδα είναι αρκετή
Η Ελλάδα κάνει όνειρα
και πανηγυρίζει πάντα
η Ελλάδα κάνει λάθη κι όλοι εμείς
σαν Έλληνες της νέας εποχής
περιμένουμε το θαύμα
αναζητούμε την Ελλάδα
ΑΝΕΜΟΣ 2
Ταξίδια σε ερήμους υπογείως
λύνουν το πρόβλημα της συγκοινωνίας
κι η λεωφόρος άδεια από ταξί
στα τραίνα επιβάτες σκεφτικοί
και ποδηλάτες διασχίζουνε τη γη
χωρίς φανάρια με ρυθμό και μουσική
Ο χρόνος του μέλλοντος αιώνα
σαν άνεμος ζεστός μες το χειμώνα
σαν σεξ στην εποχή του aids
και η φωνή σου στα ηχεία να μου λέει
τηλεκοντρόλ το άρωμα σου διαχέει
αναζητώντας την ελάχιστη επαφή
Υποκατάστατα ζωής σε άσπρα χάπια
στυλίστες μόδας με γυαλιά και άδεια μάτια
μάτια μου , βγάλε τα γυαλιά σου να σε δω
ναι , πάνε μήνες που είμαστε παγιδευμένοι
κι η ελευθερία μας φοβάται η καημένη
της σιωπής μας και της πλήξης το κενό
Ο χρόνος του μέλλοντος αιώνα
σαν άνεμος ζεστός μες το χειμώνα
στο μόνιτορ ξανά επικοινωνεί
και η φωνή στο ακουστικό μου λέει
τηλεφωνώ από Μiami , USA
κλείνω τον ήχο και δεν είσαι πια εσύ
Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ
Σε χαιρετώ , μου λες , και ξέρω ήδη
Εμείς οι δυο δε θα ΄μαστε ποτέ πια ίδιοι
Καθώς ο έρωτας σ ΄αλλάζει
κι όποιος δεν τον λογαριάζει
κάνει το λάθος που δε διορθώνεται
κι ο γυρισμός δεν είναι εύκολος , θυμήσου
από καιρό κάποιοι τελειώσανε μαζί σου
κι όλα εκείνα που σου τάξαν
ήταν υπόσχεση που θάψαν
όταν σε είδανε να φεύγεις κάποτε
Μα η αγάπη μου είναι ζωντανή ακόμα
κι έχω μπροστά μου ένα δύσκολο χειμώνα
Αυτά που λες ίσως συμβαίνουν
μα μπορούν να περιμένουν
μέχρι την άνοιξη που φτιάχνει ο καιρός
Ο γυρισμός τότε είναι εύκολος , θυμήσου
αν ό,τι έζησες το κουβαλάς μαζί σου
καθώς ο έρωτας σ'αλλάζει
κι όποιος δεν το λογαριάζει
το ίδιο λάθος ξανακάνει συνεχώς
Σε χαιρετώ , λοιπόν, δεν είναι αντίο
δε θα ΄μαστε ίδιοι ποτέ πια εμείς οι δύο
Καθώς ο έρωτας σ'αλλάζει
κι όποιος δεν τον λογαριάζει
το ίδιο λάθος ξανακάνει συνεχώς
ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ
Έκανα σχέδια για το φθινόπωρο
όμως τα πήρε το κύμα το χειμώνα
κι έτσι δεν ήρθα μέσα στην άνοιξη
γιατί ταξίδευα να βρώ τα σχέδια μου
και υποσχέθηκα μια άλλη προσπάθεια
γι αυτούς που νοιάζονται και για τον εαυτό μου
το καλοκαίρι αυτό ίσως ξανάρχιζα
κάνοντας κύκλους , μοιράζοντας τις ώρες
Μα την απόφαση που πήρα δεν την κράτησα
κι εσύ το ήξερες και το'χες καταλάβει
όσοι νομίζουν ότι ξέρουνε τι κάνουνε
κοιμούνται δίχως όνειρα το βράδυ
|
|
ΠΡΟΒΕΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ
ΟΝΕΙΡΑ ΖΩΗΣ
Το όνειρο κουράστηκε
Ποτέ δε συμβιβάστηκε
Για μια στιγμή φαντάστηκε
Πως βγήκε αληθινό
Μοιραία διαπίστωσε
Κανένας δεν το πίστεψε
Η ελπίδα του περίσσεψε
Λυπήθηκε γι αυτό
Μια ζωή στα σύννεφα δε γίνεται , δεν θές
Η πραγματικότητα τυλίγει με λεπτότητα
Και κρύβει απροσδόκητα νωρίς
--μοιάζουνε σαν χτες-
όνειρα ζωής
Το όνειρο συνάντησε
Τον έρωτα που δάνεισε
Το χάρισμα να αισθάνεσαι
Ό,τι είναι αληθινό
Για λίγο χαμογέλασε
Τη λύπη του ξεγέλασε
Το όνειρο προσπέρασε
Και είναι μακρυνό
ΝΟΤΙΟΣ ΕΥΒΟΪΚΟΣ
Κατεβαίνω απ΄ τα σύννεφα
Κι η ματιά μου απλώνει
Πέρα ο Νότιος Ευβοϊκός
Με τη νύχτα ζυγώνει
Καθαρά που είναι τώρα
Αιωρούμαι ακόμη
Στη σειρά φώτα μικρά
Ακίνητοι δρόμοι
Καταλυτική σιγή
Κι ύστερα πατώ στη γη
Πότε πέρασε η μέρα
Το φεγγάρι γεμίζει
Άδειοι άνθρωποι πάνε κι έρχονται
Μα κάτι τους αγγίζει
Κι υπομένουν την κούραση
Κι αγναντεύουν τα πλοία
Που γλιστράει σα νερό η ζωή
Δίχως ερμηνεία
ΚΕΝΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ
Το Σαββατόβραδο μπροστά στη στάση
Η άσφαλτος βάφτηκε με αίμα
Ένα αυτοκίνητο είχε προσπεράσει
Αντίθετα στο ρεύμα
Ποια μοίρα παίζει αυτό το παιχνίδι
Εκείνη παίρνει , εκείνη δίνει
Αδίστακτη άραγε θα μείνει
Σε ένα λάθος σου μικρό
Το Σαββατόβραδο στη λεωφόρο
Είδα το σώμα σου κενό
Συντρίμμια γύρω σου στο χώρο
Δίπλα σου πλήθος σιωπηλό
Ποιος είναι αυτός που σε αγγίζει
Ποια είναι εκείνη που δακρύζει
Και μόνο αυτή η στιγμή αξίζει
Για να γυρίσεις πίσω
Ξημέρωμα της Κυριακής κοιμόμουν
Το μεσημέρι που ξυπνούσα
Πάλι έναν άγνωστο θυμόμουν
Πρώτη φορά τον συναντούσα
Πρώτη φορά και τελευταία
ΞΕΝΟ ΦΙΛΙ
Πες μου γιατί
Όποιος και να'ναι χάνεται το πρωι
Ό,τι και να'ναι δεν κρατάει πολύ
Και το θυμάμαι σ' ένα ξένο φιλί
Σαν απειλή , σαν απειλή
Αναρωτιέμαι συχνά
Ό,τι τελειώνει σβήνει οριστικά
Και η συγνώμη φτάνει πάντα μετα
Πλοία δεμένα και λιμάνια κλειστά
Είναι αργά , είναι αργά
Φαντάζομαι πως
Κλείνω τα μάτια και ξεχνάω το φως
Όταν τ' ανοίγω είναι γλυκός ο καιρός
Να σουν κοντά μου σαν ήλιος ζεστός
Να μουν ελεύθερη σαν ουρανός
ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ
Και πάντως η ζωη προχώρησε
δε στάθηκε πολύ σε μας
τι ηταν εκείνο που δε χώρεσε
στο ανοιγμα μιας αγκαλιας
τι ηταν εκείνο που δε μπόρεσε
να μας χαρίσει με ρωτας
αυτη η ζωη που δε συγχώρεσε
προχώρησε χωρίς εμάς
κάποιο πρωι , θα φυγουμε μαζι
θα φύγουμε μαζι , στα πέλαγα η αφορμή
θα ναι αρχή , τέλος ή αρχή
τέλος ή αρχή , να ξαναβρούμε δύναμη
Παντως η ζωή δεν κράτησε
το πιο κρυφό μας μυστικό
μας πρόδωσε , μας εξαπάτησε
ποιός είπε πως ήταν απλό
σιγα-σιγα όλα να αλλάζουνε
κι εσύ να στέκεσαι εκεί
απο μακριά να σε φωνάζουνε
φίλοι και σύντροφοι παληοί
κάποιο πρωί , θα φύγουμε μαζί
θα φύγουμε μαζί , πως χάσαμε τοσον καιρό
θα ναι αρχή , τελος ή αρχή
να ξαναβρούμε προορισμό
ΤΟ ΟΡΑΜΑ
Το όραμα παγιδεύτηκε
απ'την ευγενή τάξη των αστών
παγιδευμένο δέθηκε
με τα όνειρά τους ,τη φιλοδοξία
την προσπάθειά τους και την προδοσία
Το όραμα αμφισβητήθηκε
απ'την νεώτερη γενιά των θεωρητικών
αναμφισβήτητα εκτίθεται
δαχτυλοδειχτούμενο ως επιτηδευμένο
μεγαλόπνοο και ξεπερασμένο
Κι η εργατική τάξη κουράστηκε
χρόνια τώρα για μια καλύτερη ζωή
μα σαν κάποιος να την καταράστηκε
έγινε αόρατη ή μήπως εξελίσσεται
είναι δυνατόν να εξαφανίστηκε ;
Τόσα λάθη για ένα όραμα
πόση τιμωρία αντέχει κανείς
τώρα χαμηλά κι ακόμα χαμηλώτερα
κάτω ως τον πάτο ,τέρμα στο βυθό
τέρμα και το γκάζι , ίσια στο κενό
Τα παιδιά μελαγχολούν στο άκουσμα
της τραγικής ιστορίας αυτής
θέλουν να παίξουν το απόγευμα
θέλουν να ξεχάσουνε το όραμα
να χαζέψουν στην τηλεόραση
το καινούργιο πρόγραμμα
Η ΕΥΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ
Αντιστάθηκα όσο μπορούσα στις προσδοκίες των άλλων
Ήταν μια χαλαρή αντίθεση , κανένας δεν την πήρε είδηση
Πέρασε απαρατήρητη μέσα απ΄ τις ορδές των βαρβάρων
Καθώς στις κίτρινες σελίδες διαβάζαμε για εκείνες
Συχνά με ρωτούσες συνεχώς γιατί δίσταζα
Αφηρημένη σε κοίταζα κι ανασήκωνα τους ώμους
Άβυσσος , καλέ μου , άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου
Και το μέλλον άγνωστο , κι όλο δικό του
Όσο μπορούσα αντιστάθηκα στην πρόβλεψη των άστρων
Στο δελτίο καιρού , στα τραγούδια του συρμού
Στα βαμμένα συνθήματα , στη δόξα και στα χρήματα
Στην επιρροή των μέσων , στα αδιέξοδα των σχέσεων
Μα μιλάμε για πράγματα που μοιάζουνε ανίκητα
Μιλάμε για πράγματα που στέκονται ακίνητα
Όσο μπορούσα αντιστάθηκα στην ευκολία της θλίψης
MINIMALS
Χρειάζεται ένα καινούργιο πρόσωπο
Ένα καινούργιο όνομα
Μια νέα σχέση
Που δε θα διαρκέσει
Και θέλει να αλλάξει διαμέρισμα
Σε μια νέα πόλη
Καπνός και σκόνη
Μεγάλοι δρόμοι
Χρειάζεται μια νέα τηλεόραση
Sexy εσώρουχα
Γρήγορα αυτοκίνητα
Γρήγορα χρήματα
Θέλει καινούργια είδωλα
Αστέρια για μια νύχτα
Γεμάτα πάθος
άγνοια και θράσος
Θέλει καινούργια είδωλα
Ε , κάποια ξεσπάσματα
Πιο πολύ δράση
Πριν γεράσει
Χρειάζεται μια ιδεολογία
Νέα κουλτούρα
Όχι προβλήματα
Γρήγορα χρήματα
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΗΜΑ
ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΝΥΧΤΑ
Μια ερωμένη και μια σταγόνα νύχτα
Σπίτι παλιό και δίπατο σαν όνειρο
Παράθυρα κλειστά
Λησμονημένη στα δυο σκαλιά της πόρτας
Η ομορφιά που χάνεται
Αγάπη πόσους κέντησες βαθιά
Παράξενα πράγματα
Περάσανε χρόνια
Κι έμεινε το όνομα
Γραμμένο στο χώμα
Μια μεθυσμένη στιγμή τον αγκαλιάζει
Δρόμοι στενοί που μύριζε στην πλάτη τους
Ο βροχερός καιρός
Βρέθηκε πάλι να τους περνάει μόνος
Μόνος μπροστά στα μάτια μου
Συνειδητά κι απρόβλεπτα γυμνός
ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟ
Ένα δικό σου δωμάτιο
Κτισμένο στη πλαγιά του λόφου
Ένα ιδιόκτητο διαμέρισμα
Στην άκρη του δάσους
Όταν κανείς δεν θα βλέπει
Ούτε θα μπορεί να αναπνεύσει
Απ ΄την πλήξη
Με ρυθμιζόμενο κλιματισμό
Και θερμαινόμενη πισίνα
Με θέα στη θάλασσα
Και γαλλική κουζίνα
Όταν κανείς δε θα άκουει
Ούτε θα μπορεί να τραγουδήσει
Για την αγάπη του
Ένα δικό σου δωμάτιο
Εκεί κανείς δεν θα βλέπει
Ούτε θα χρειαστεί ν΄ αναπνεύσει
Την πλήξη
ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Δεν έδωσες σημεία ζωής
Με τα επεισόδια που γίνονταν το βράδυ
Μυστηριωδώς χάνονταν κάποιοι
Χωρίς να τους αναζητά μετά κανείς
Κι έπειτα το τηλέφωνο χτυπούσε συνεχώς
Το σήκωνα νομίζοντας πως θα ΄σουνα εσύ
Μα ήταν διάφοροι που ρωτάγανε πώς είμαι
Και πώς περνάει ο καιρός
Αδειες είναι οι άδειες Κυριακές
Δε μ ΄αρέσουν οι Δευτέρες
Πώς λιγοστεύανε οι μέρες
Ενώ οι νύχτες ντύνονταν λευκές
Κι εμείς αλλάζαμε δέρμα και μορφή
Εμείς αλλάζαμε σχήμα και ιδέα
Έπεται η καινούργια νεολαία
Σαρωτική
Ετσι βγήκες απ΄ τη ζωή μου μια φορά
Εγώ συνέχισα να ξυπνάω αργά το μεσημέρι
Ν΄ ακούω ξένη μουσική
Και ν΄ αλλάζω αυτοκίνητα
Γιατι ο δρόμος είναι πάντα ατέλειωτα μακρύς
Ασφάλτινος γεμάτος εραστές της λήθης
Καμμιά φορά χάνονται κάποιοι
Χωρίς να τους αναζητά μετά κανείς
|
