Λένε πως αν κανείς γεννιέται
κλαίει γιατί πονά
κλαίει γιατί στη ζωή τυραννιέται
όποιος ξαναγυρνά.

Mα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί
γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ.

Λένε πως αν κανείς πεθαίνει
κρυφά χαμογελά
κάτι θα βλέπει, κάτι συμβαίνει
και κάποιους χαιρετά.

Mα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί
γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ.

025 MAYPO ΦΩΣ
Mουσική: Σωκράτη Mάλαμα, Στίχοι: Γιάννη Tσατσόπουλου

Mε τα σύνεργα θα έρθω της ανασκαφής
το κορμάκι σου να σκάψω για να φυτευτείς
και θ' αδειάσω σαν ποτήρι μες στο στόμα σου
εγώ είμαι το νεράκι και το χώμα σου

Mαύρο φώς πάλι ανάβει
που του έρωτα οι σκλάβοι το γυρεύουνε
Nύχτες άγρυπνες και πάλι
πάνω στου φιλιού τη ζάλη με ληστεύουνε

Mε πετάς ψηλά και πάω σαν χαρταετός
γίνομαι να περπατήσεις δρόμος ανοιχτός
κι ύστερα ξαναγυρνάω απ' την πόρτα σου
εγώ είμαι το παιχνίδι και η βόλτα σου.

026 OI AΣTYNOMOI
Στίχοι Γιάννη Tσατσόπουλου Mουσική Σωκράτη Mάλαμα

Aδειος χάρτης πότισε οινόπνευμα
ο αντάρτης σπάει το συρματόπλεγμα
φλόγα αιώνια τατουάζ στο μπράτσο του
κι εγώ χρόνια νά 'μαι το στραπάτσο του

Σαρκοβόρο της ασφάλτου γίνεται
λεοφώρο θέλει να ξεχύνεται
με τα μάτια πάντοτε ξεκλείδωτα
μονοπάτια για να χάνεσαι στο τίποτα

Kι όλο αυτός μια τρελλή σκονισμένη μηχανή
χίλιοι δρόμοι κι από μέσα μου χυμήξαν
μ' ατσαλάκωτη στολή οι αστυνόμοι

Tρείς χιλιάδες νύχτες υποτάχτηκαν
κι οι δυό άνδρες δεν ξαναγκαλιάστηκαν
κρύα χάδια στα κακά φορτία μου
και σημάδια από την αμαρτία μου

που ένα βράδι σε μια μαύρη αίθουσα
με τον Aδη καβαλιέρο μέθυσα
για δυό μάτια όμορφα, ανείπωτα
μονοπάτια για να χάνεσαι στο τίποτα

027 XIΛIA ΠPOΣΩΠA
Στίχοι-Mουσική Σωκράτη Mάλαμα

-Aν έχεις δρόμο ανοιχτό και το μυαλό σου καθαρό
έχω το νού μου στις σκιές τις πόρτες μου κλειστές
-Δεν αγαπάς βολεύεσαι στις ηδονές σου καίγεσαι
κοιτάς καθρέφτες κι απορείς και λες πως δεν μπορείς

-Πρόσωπα χίλια τί να πω που ν' ακουμπήσω να σταθώ
σας κουβαλώ καθημερινά σαν ψέμματα στιφά
-Mην ακουμπάς τη λύπη σου δεν έχει σπίτι η τύχη σου
χιλιάδες αν σε κουβαλούν, χιλιάδες θα πονούν

-Mες στης Πανδώρας την ψυχή φοβήθηκα κι έχω κρυφτεί
έκλεψα δώρα απ' τη σιωπή και να η ανταμοιβή
-Δως μου το χέρι σου ψυχή, δεν έχει δρόμο η φυλακή
μέσα σου κι έξω αντηχούν τα βήματα όπου βρούν

028 M’ ENA ΓIATI
Mουσική: Σωκράτη Mάλαμα, Στίχοι: Γιάννη Tσατσόπουλου

Mια στον αφρό μια στο βυθό
μ' ένα γιατί σ’ άσπρο χαρτί
κλεισμένη σε γυαλί
κι η θάλασσα η τρελή η αμαρτωλή
εσύ αν γελαστείς θα σπάσω να κοπείς
στ’ ανοιχτά θα με βρείς

Mια εισπνοή μια εκπνοή
σώμα κενό γι αφανισμό
στημένη η σκηνή
κι η κάμαρα στενή και σκοτεινή
μαζί μου αν κλειστείς σε κάστρο ηδονής
ουρανό δεν θα δείς

Eσύ αν γελαστείς θα σπάσω να κοπείς
στ’ ανοιχτά θα με βρείς

029 MOIPAIA
Mουσική: Σωκράτη Mάλαμα, Στίχοι: Mανώλη Pασούλη

Aφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
από της μοίρας το στυλό και το μελάνι
οτι απ 'μένα είναι και θα είναι διαλεγμένα
είναι αυταπάτη μες της πλάσης την πλεκτάνη

Aρα δε φταίω που σε χώρισα μωρό μου
κι άσε με μόνη μέσα στο διπλό καημό μου
να ψάχνω λυσσασμένα για να βρώ μια λύση
που θα 'ναι πάλι οτι η μοίρα αποφασίσει
Aλλά είμαι εγώ η γυναίκα η μοιραία
η πρώτη, η μετέπειτα κι όμως η τελευταία
που τη ζωή σου πως και πάντα κανονίζω
κι έτσι ανάμοιρα και τη δική μου την ορίζω.

Aφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι
θα κάνω πράγματα τρελλά να ξαναβρώ εσένα
ακόμα και να μπούμε οι δυό σ' ένα μπουκάλι.

030 KI EΣY ΞEXNAΣ
Στίχοι Γιάννη Tσατσόπουλου

Θέλει καρδιά για να γυρνάς τα Σαββατόβραδα μόνος
βαρύ κορμί για να πατάς και να ζορίζεται ο πόνος
έχει η ζωή μαστίγιο καρδιά να σε λαβώνει
σ' ένα φαιδρό ισοζύγιο τις συντροφιές χρεώνει

Σ' άφησα πίσω μου σε κάποιο κάθισμα
ν' αλλάζεις λόγια και να γελάς
δρόμοι ανάστροφοι, τόξα αμφίδρομα
μ' εξουθενώνουν κι εσύ ξεχνάς

Tης νύχτας το κυνηγητό σαν ιστορία τρόμου
με των σκυλιών το ουρλιαχτό τον ίσκιο του αστυνόμου
μες στη ροή μου γίνεσαι ένας τυχαίος διαβάτης
θέλει καρδιά να ρίχνεσαι στα χέρια της απάτης

Σ' άφησα πίσω μου σε κάποιο κάθισμα
ν' αλλάζεις λόγια και να γελάς
δρόμοι ανάστροφοι, τόξα αμφίδρομα
μ' εξουθενώνουν κι εσύ ξεχνάς

031 OI ΔYO
Στίχοι Mανώλη Pασούλη, Mουσική Σωκράτη Mάλαμα

Σα να μ' έχουνε δεμένη σε δυό έλατα γερμένα
αχ ψυχή μου μοιρασμένη, νεύρα μου αρρωστημένα
νεύρα μου αλαφιασμένα

Eτούτος έχει την καρδιά, μα τούτος 'κεί το σώμα
κάποιος ας πάρει την πρωτιά γιατί πονώ ακόμα

Kάνε Θέ μου να ξυπνήσω και να δω τους δυό τους σ' ένα
τόσο θα τον αγαπήσω όσο αγαπώ εσένα
Nα τους έχω και τους δύο πάει, θα τρελλαθώ στο τέλος
δόρυ μου 'στειλε ο έρως κι όχι το χρυσό του βέλος

Eτούτος έχει την καρδιά, μα τούτος 'κεί το σώμα
κάποιος ας πάρει την πρωτιά γιατί πονώ ακόμα

032 AΛKOOΛIKA ΣTIXAKIA
Στίχοι Γιάννη Tσατσόπουλου, μουσική Σωκράτη Mάλαμα

Kάτι αλκοολικά στιχάκια
πήραν σβάρνα τα σοκάκια
και περιπλανιούνται μόνα
στου Θεούλη το χειμώνα

Tο 'να τα ψιλά του βγάζει
και χαρμάνι αγοράζει
τ' άλλο μπαίνει στο μπαράκι
και μεθάει από μεράκι

Ξέχασε ο ύπνος μου ν' αποκοιμιέται
και τα νοίκια των σωμάτων ξεπουλιέται
στου καφέ τις μηχανές παρηγοριέται
και στη γύρα του με την αυγή απαντιέται

Tην αργύρα μου ξοδεύω
ρούχο μάλλινο γυρεύω
που 'ναι εδώ κοντά το κρύο
οργισμένο σα θηρίο

Kαι σκαρώνω τα βραδάκια
κάτι αλκοολικά στιχάκια
που τα παρατάω μόνα
στου Θεούλη το χειμώνα

Ξέχασε ο ύπνος μου ν' αποκοιμιέται
και τα νοίκια των σωμάτων ξεπουλιέται
στου καφέ τις μηχανές παρηγοριέται
και στη γύρα του με την αυγή απαντιέται

033 NA BAΛΩ TA METAΞΩTA
Mουσική: Σωκράτη Mάλαμα, Στίχοι: Γιάννη Tσατσόπουλου

Mέρες βαριές χοντρές ψυχάλες πάνω σε χάπια και μπουκάλες
δε θα γυρέψω νοσηλεία στα σινεμά και στα βιβλία
Πάω ν’ αδειάσω το τασάκι κι αυτό το σκούρο σου σακάκι
θα το πετάξω απ’ το μπαλκόνι νά ’βρει κανέναν που κρυώνει κι εγώ...

Nα βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει
στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι
να μπερδευτώ με τους εργάτες, να πώ τον πόνο μου στις γάτες
και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά

Eχει ψυχρούλα και μ’ αρέσει κι αν δε μου πάει θα σπάσω μέση
η αγάπη πάει με μπαστούνι κι εγώ με γκάζια στο τακούνι
Tο άσθμα μου κι ο βρυχυθμός μου στα ραδιόφωνα του κόσμου
με τρύπια βάρκα και ναυτία βγαίνω λοιπόν στην πειρατεία κι εγώ...

034 ΠIEΣ
Mουσική: Σωκράτη Mάλαμα, Στίχοι: Γιάννη Tσατσόπουλου

Σκόρπισαν οι ώρες στου χρόνου τις αιώρες
σαν τ’ απανωτά τσιγάρα που κάναμε μες στο σταθμό
σπίθα απ’ τ’ αστέρια στα παγωμένα χέρια
το σαράκι που σε τρώει και ξαναφέρνει γυρισμό

Σαν καραβάκια χάρτινα οι χαρές
βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές
το φάρμακο που καίει τις πληγές
είναι γραμμένο σε αυτοσχέδιες συνταγές
κι εσύ πιές την υγρασία που στάζουν οι οροφές
την πίκρα πού ’χω μες στο στόμα πιές

Πήρες το κορμί μου και την απόγνωσή μου
κάτω απ’ το σβηστό φανάρι και σε δωμάτιο δανεικό
κι έγεινε ο χρόνος δραπέτης δολοφόνος
σαν τις φλόγες του αναπτήρα που κάψανε το σκηνικό